"ΜΟΥΛΙΝΕΔΕΣ" κλπ.........

Είχα γράψει στο θέμα για τον Αμφίλισσο:
“Παραθέτω το μήνυμα του Θανάση. Μπορεί η θεματολογία μας να είναι λίγο ... Βαθιώτικη αλλά το νησί είναι ένα και τα προβλήματα κοινά για “ανατολικούς” και “δυτικούς”, έστω κι αν αυτό πρέπει να το καταλάβουν πρώτοι οι ... “από κει”, οι οποίοι ΚΑΙ στις εκλογές έδειξαν ότι μάλλον είναι πιο “τοπικιστές” (και ίσως κάποιοι να πουν ότι καλά κάνουν....)”
Μου έκανε εντύπωση που δεν ... “τσίμπησε” κανένας...
Και όμως η κουβέντα στις παρέες, γυρνάει συχνά στο θέμα “Βαθύ-Καρλόβασι”, ενώ έχουμε δει και ... τραβηγμένες αντιδράσεις γύρω από αυτό...
Θα θυμήσω τί έγινε με το Πανεπιστήμιο (όταν οι Βαθιώτες κατέλαβαν τη Νομαρχία), τί έγινε όταν ο “Αίολος” αποφάσισε να “πιάνει” μόνο Βαθύ (και οι Καρλοβασίτες κήρυξαν ... μπουκοτάζ), τί “κράξιμο” έφαγε ο νομάρχης σε συγκέντρωση του Εμπορικού Συλλόγου πριν δυο (?) χρόνια, όταν ... τόλμησε να πει ότι είναι νομάρχης όλου του νομού....
Είμαι από αυτούς που (σε κατ' ιδίαν συζητήσεις) είχαν υποστηρίξει την ίδρυση του Μαθηματικού στο Καρλόβασι.... Δεν ξέρω αν έκανα λάθος τότε, αλλά πίστευα (και τελικά το πιστεύω ακόμα, όσο κι αν με πονάει που δεν είναι εδώ το Πανεπιστήμιο...) ότι η Δυτική Σάμος ήταν πολύ “πίσω” και έπρεπε να της δοθεί μια ευκαιρία ανάπτυξης.
Είμαι και από αυτούς όμως, που πιστεύουν ότι είναι παράλογο να απαιτούμε από τα καράβια να πιάνουν δυο λιμάνια στο νησί, όταν νησιά με πολλαπλάσια κίνηση έχουν ένα...
Και από όσα έχω ακούσει, τείνω να καταλήξω πως τα λεφτά που “πέφτουν” στο λιμάνι του Καρλοβάσου, είναι απλά ... πεταμένα λεφτά...
Ξέρω ότι το “θέμα” είναι ... επικίνδυνο...
Δεν είναι σκοπός μου να αναζωπυρώσω “πάθη” ....
Απλά πιστεύω πως τα τριάντα χιλιόμετρα είναι πολύ λίγα για να μας χωρίζουν...
Απλά προτείνω να αρχίσουμε να λειτουργούμε σαν νησί, να ιεραρχήσουμε ανάγκες, να βάλουμε κοινούς στόχους και να διεκδικήσουμε όλοι μαζί....

ψηφοφορίες, αμπελοφιλοσοφίες και άλλα ...

Μπαίνοντας στο λιμάνι του Βαθιού με το καράβι, διαπιστώνει εύκολα καθένας, πώς έχει αλλάξει ο τρόπος ανάπτυξης της σύγχρονης πόλης σε σχέση με την παλιά.
Αν το χαρακτηριστικό της ανάπτυξης του προηγούμενου αιώνα ήταν η συγκέντρωση σπιτιών σε ευδιάκριτους πυρήνες – γειτονιές, τα νέα σπίτια που χτίστηκαν και χτίζονται, μοιάζουν κατάμονα, σκορπισμένα, απομονωμένα...
Πολλοί οι λόγοι βέβαια, όπως οι όροι δόμησης για τις εκτός σχεδίου εκτάσεις, η απόκτηση αυτοκινήτων που επιτρέπει την ταύτιση της μόνιμης κατοικίας με την εξοχική, οι ... εξωφρενικές τιμές των οικοπέδων στο κέντρο της πόλης, αλλά και η βελτίωση του μέσου βιοτικού επιπέδου και οι εξ αυτού ανακύψασες αυξημένες ανάγκες σε χώρους που σε κάποιες περιπτώσεις (όχι λίγες)έχουν οδηγήσει σε νεοπλουτίστικες υπερβολές ...
Φοβάμαι όμως ότι υπάρχει και ένας “βαθύτερος” λόγος για αυτή την ... “αναδιάταξη” του πολεοδομικού ιστού...
Ο διαφορετικός – μοντέρνος τρόπος αντίληψης του “άλλου”.
Κάποτε η γειτονιά έπαιζε ρόλο κοινωνικό.
Συμπαραστεκόταν στις δύσκολες στιγμές του σπιτιού, ήταν παρούσα στις χαρές, το νυχτέρι στη γειτονιά ήταν τόπος συνάντησης και ανταλλαγής νέων και απόψεων, όπως και τα καφενεία, οι φούρνοι και τα μπακαλικάκια που ήταν σκορπισμένα στην πόλη για να εξυπηρετούν όλες τις συνοικίες.
Κάποτε “κοροιδεύαμε” τον νεο-αστικό τρόπο ζωής της πολυκατοικίας των μεγαλουπόλεων όπου δεν ήξερε ο καθένας ποιός μένει δίπλα...
Σήμερα, σε πολλές περιπτώσεις το ίδιο γίνεται και στη Σάμο...
Φταίει άραγε μόνο ότι κάποιοι “γείτονες” είναι “ξενόφερτοι” και περαστικοί υπάλληλοι, δάσκαλοι, στρατιωτικοί; Ή μήπως απλά, δε μας ενδιαφέρει πια ποιος μένει στο διπλανό σπίτι, αρκεί να μη μας ενοχλεί;
Προς μια νέα συλλογικότητα λοιπόν, πιο διευρυμένη και έξω από τα στενά όρια της γειτονιάς ή περιχαράκωση στη μικρή μας ατομικότητα με σύμμαχο μια καλή περίφραξη και την τηλεόρασή μας;
Η αδυναμία μας να διεκδικήσουμε και αυτά τα αυτονόητα, μήπως ξεκινάει από αυτή τη νέα κοινωνική πραγματικότητα όπου “κόλαση είναι οι άλλοι” και “δε βαριέσαι – εγώ νά 'μαι καλά...”
Μήπως και μεις εδώ, που γνωριζόμαστε μόνο με τα ψευδώνυμά μας και ωστόσο μοιάζουμε να΄χουμε τόσα κοινά, βολευόμαστε στην απρόσωπη επικοινωνία από την “ασφάλεια” του σπιτιού μας;
Στην ερώτηση της προηγούμενης εβδομάδας, δείξαμε ότι έχουμε ... χιούμορ ή εννοούσαμε τις ψήφους μας;
Ισοψήφισαν το ... “παίρνουμε τα όπλα” με το ... “κάνουμε μόκο” και το ... “κάνουμε πάρτυ”!!!
Είναι οι ... τάσεις που επικρατούν;;;
Από τη διάθεση για .... ένοπλη επαναστατική δράση (!!!!) μέχρι την κυνική (αλλά και ρεαλιστική...) διαπίστωση της πραγματικότητας....
Και κάπου, σε κάποιους, μια διάθεση για επαφή, μια προσπάθεια να ... ξεφύγουμε, αλλά και να “βρεθούμε” πιο ανθρώπινα, με μια ... “εφηβική” ανέμελη διάθεση...
Τι λέτε λοιπόν;;;