Να μη χαθούμε...

Θέλω να σας ευχαριστήσω όλους για την παρέα που μου κάνατε αυτό το διάστημα.
Ιδιαίτερα όσους συμμετέχατε με τις ιδέες και τις απόψεις σας...

Τον ΚΑΠ>ΚΟΥΜ> (καπιταλιστικό κουμμούνι) ή κατά.... κόσμον “Τσουκνίδα” ο οποίος έδειξε ιδιαίτερη επιμονή στο να ... με συντροφεύει... Θα τον συναντώ στα ... δικά του λημέρια...
Τον Τάσο που “ανακάλυψα” προσφάτως...
Τον ΤΑΡΑΣ που έχω τη διπλή χαρά να είναι και πολύ φίλος....
Τη γλυκιά μας Αγγελίνα που έχω βαλθεί να την κάνω σαμιώτισσα...
Τον Korto που είμαι σίγουρος ότι θα βρεθούμε κι αλλού....
Τον κο Γιώργο Σκαπέτη, που είχε πάντα μια ευγενική κουβέντα να μας πει και που βέβαια παρακολουθώ στο δικό του πολύ ενδιαφέρον blog....
Τον Ευπαλίνο βέβαια, τον .... πανταχού παρόντα και ιδιαιτέρως δυναμικό, με τον οποίο δε συμφωνούσαμε πάντα, αλλά μας βοήθησε πολύ (και) με τις γνώσεις του. Άλλωστε είναι η “ψυχή” των “ενεργών πολιτών” και σίγουρα έχουμε πολλά να πούμε ακόμα...
Τους φίλους Dim, Dogan, Δήμο,Υ, side21 (της ... Δυτικής Σάμου, που επίσης παρακολουθώ...), τον ... εκρηκτικό pollok, το Φασόλι που μου λέει πιο πολλά από ό,τι γράφει, τη Λουλού, το Ρούλη (που μας άφησε στα ... κρύα του λουτρού αφού περιμέναμε να μας γράψει για το Δράκο των Σπαθαραίων).

Τους φίλους Επ. και Θανάση που μας έστειλαν θέματα αλλά και φωτογραφίες...
Το Γιάννη που μας έδοσε το θέμα της ανακύκλησης...
Όλους τους “ανώνυμους” που είτε συμμετείχαν στο διάλογό μας, είτε ψήφιζαν στις ψηφοφορίες....
Και ..... τη γυναίκα μου που με άφησε να φέρω τη “συντροφιά” μας και στο ... κρεβάτι ακόμα!!!! (απονομή oscar το έκανα.....)

Από την πρώτη κιόλας ανάρτηση, είχα δηλώσει ότι δεν επιθυμούσα να μιλήσω επί παντός επιστητού...
Να βάλω σε ανοικτό διάλογο κάποια θέματα ήταν η πρόθεσή μου και (αν ήταν δυνατό) να ξεκινούσαμε και κάποιες ... “δράσεις”
Φάνηκε ότι μάλλον είμαστε λίγοι (ακόμα) που ασχολούμαστε ... (Γενικώς ή με το διαδίκτυο; Δεν το ξεκαθάρισα....)

Προσπάθησα να αφήνω τα θέματα λίγο “ανοικτά”, ώστε να υπάρχει άνεση να διατυπωθούν απόψεις διαφορετικές από τη δική μου...
Δεν ξέρω πόσο το κατάφερα, καθώς ήταν φυσικό και η θεματολογία και ο τρόπος παρουσίασης να “αντανακλά” τις θέσεις και τα ενδιαφέροντά μου...

Σίγουρα τα “θέματα” δεν εξαντλήθηκαν...
Τί νόημα θα είχε όμως να “ανοίγουμε” συνέχεια καινούρια, χωρίς τίποτα να ... “κλείνουμε”;
(Εκτός ίσως, από μια εκτόνωση γκρίνιας “καφενειακού” χαρακτήρα....)

Προσπάθησα να μην ασχολούμαι με θέματα που είχαν ανοικτά, άλλα σαμιώτικα blog, για να μην “κομματιάζεται” και “σκορπάει” ο διάλογος...

Προσπάθησα να “βάλω” στη συζήτηση τόσο κάποιους Υπεύθυνους (λόγω θέσης), όσο και κάποιους Σχετικούς με τα ζητήματα (λόγω δουλειάς ή ειδικών γνώσεων), στέλνοντάς τους e-mail όταν κάποιο θέμα θεωρούσα ότι τους αφορούσε...
Δυστυχώς δεν υπήρξε ανταπόκριση.... Απέτυχα παταγωδώς....

Ενημέρωσα τον τοπικό τύπο, αλλά δεν αναφερθήκαμε πουθενά...
Αντιθέτως το Samosnet μας στήριξε και μάλιστα αναδημοσίευσε κάποιες αναρτήσεις... Τους ευχαριστώ και από εδώ...

Παρουσιάστηκα με ψευδώνυμο, αφ' ενός για να μη θεωρηθεί από όποιον κακοπροαίρετο ότι ήθελα να “πουλήσω μούρη”, αφ' ετέρου γιατί ίσως η ανωνυμία να ξεπερνάει το σκόπελο των ήδη σχηματισμένων από κάποιους αντιλήψεων για την ... αφεντιά μου και δίνοντας έτσι την ευχέρεια μιας πιο εύκολης προσέγγισης...
Παρά την ανωνυμία μου αυτή ελπίζω ότι δεν προσέβαλα, αλλά και δεν έγλυψα κανέναν....

“Αδίκησα” κάποιους φίλους που “συγγενεύουμε” πολιτικά.
Δεν τους ενημέρωσα καν γι' αυτήν την προσπάθεια...
Δεν ήθελα να δημιουργήσουμε ένα ... Club από αριστερούς, “αριστερούτσικους”, “Συνασπιστήρια” και εξωκοινοβουλευτικούς που θα τα λέγαμε .... Πάλι Μεταξύ μας...
Τα προβλήματα της πόλης μας άλλωστε δεν έχουν χρώμα....
Και τα όνειρά μας έχουν σίγουρα πολλά.....

Θέλω να πιστεύω ότι θα μου αναγνωρίσετε ... αγαθό κίνητρο και ... καλή διάθεση....
Έστησα αυτή τη “σελίδα” μόνο από ανησυχία για το παρόν και αγωνία για το μέλλον του τόπου μας...
(Ίσως και με μια .... νοσταλγία για το παρελθόν του....)

Μου φαίνεται ότι σας κούρασα με αυτόν τον .... απολογισμό!
Δυσκολεύομαι φαίνεται να αποχωριστώ αυτό το όμορφο ... βάσανο που μου έκλεψε αρκετές ώρες αυτό το τρίμηνο....

Εσείς τελικά θα κρίνετε αν και πόσο τα κατάφερα... (τα καταφέραμε....)
Σε εμένα μένει μια όμορφη γεύση μιας περίεργης, νέας “συντροφικότητας”....
Πραγματικά “γνώρισα” σε αυτό το διάστημα ανθρώπους που ενώ είχαμε ένα τυπικό “γεια...”, ποτέ δεν είχαμε κουβεντιάσει, ποτέ δεν είχαμε δει πόσα μοιραζόμασταν...
Μένει και μια πικρούτσικη γεύση, γιατί πίστευα ότι θα ήταν πιο εύκολο να ξεκινήσει κάτι ... αυθόρμητο, ίσως λίγο ανοργάνωτο, αλλά γι' αυτό ακριβώς και πιο “ανοικτό” σε όλους...
Δεν πειράζει...
Θα δοκιμάσω μέσα από άλλα, πιο οργανωμένα μονοπάτια...
Η "Κοινωνία Ενεργών Πολιτών" ξεκινά και ελπίζω εκεί να τα ξαναπούμε...
Άλλωστε όπως είπε ο korto, είμαστε “καταδικασμένοι να ελπίζουμε”....

Καλή αντάμωση φίλοι μου....

Υ.Σ. Το blog φυσικά δε θα κλείσει...
Θα ήταν κρίμα και αμαρτία να χαθούν τόσα σχόλια...
Ίσως να αποτελέσουν μια βάση για μια μελλοντική ... αναζήτηση...
Αν κάποιος από εσάς θέλει “κάτι” να δημοσιεύσει και δε βρίσκει “φιλόξενο” χώρο αλλού, μπορεί να μου το στείλει με e-mail.
Mε μεγάλη χαρά θα το “ανεβάσω”...

Μια ιστορία θα σας πω... (αφιερωμένη στο Γιάννη)

Το καλοκαίρι του 1993 (;) βλέπω ξαφνικά μπροστά μου το Γιάννη τον Πουλόπουλο...
Τον γνώριζα από την οικολογική κίνηση της Θεσσαλονίκης και χάρηκα ιδιαίτερα όταν έμαθα ότι ήταν φαντάρος στη Σάμο.
Ο Γιάννης ήταν ιδιαίτερα δραστήριο μέλος της ορνιθολογικής και αργότερα του Κέντρου Διάσωσης στην Αίγινα όταν οι οικολόγοι δεν ήταν ακόμη ... της μόδας...
Σήμερα έχω χάσει πια τα ίχνη του...
Τέλος πάντων, για να μην πολυλογώ, κάποια μέρα έρχεται και μου λέει πως κάποιος παππούς τού είχε μιλήσει για κάποιο Κήτος που είχε ξεβράσει η θάλασσα πριν πολλά – πολλά χρόνια και μου ζήτησε να τον βοηθήσω να μάθουμε περισσότερα (!!!)
Μου φάνηκε τρελούτσικο, αλλά επειδή ... τρελούτσικος ήταν κι ο Γιάννης, υποσχέθηκα να κάνω ό,τι μπορούσα....
Όποιον κι αν ρωτούσα, δεν ήξερε τίποτα...
Ή ο παππούς είχε παραμυθιάσει το φίλο μου, ή μιλάγαμε για ... “παλιού μερού χαλάσματα”....
Σε μια απελπισμένη τελευταία προσπάθεια, το ρίξαμε στο ... διάβασμα...
Και τότε....
Στα “ΣΑΜΙΑΚΑ” του Επ. Σταματιάδη, αναφέρονται τέσσερες (!) τέτοιες εμφανίσεις από το 1817 μέχρι το 1876.
Γράφει μάλιστα...:
“Το 1817 εξώκειλε ένα μεγάλο κήτος στα παράλια της Σάμου σε βάθος 14 οργυιών. Οι σπόνδυλοι από το κήτος που βρίσκονται στο μοναστήρι της Μεγάλης Παναγίας και χρησιμοποιούνται για αναπαυτικά καθίσματα μαρτυρούν τον όγκο του.”
Μια και δυο λοιπόν, ανεβαίνει ο "τρελός" φαντάρος στο μοναστήρι, ρωτάει και μαθαίνει πως πράγματι υπήρχε (τουλάχιστον) ένας τεράστιος σπόνδυλος, ο οποίος πράγματι χρησιμοποιούνταν για ... κάθισμα!
Δυστυχώς όμως, τον είχαν πάει (μάλλον...) στη Μητρόπολη...
Κλείνει ο Γιάννης ραντεβού με το δεσπότη, πάει, τον βρίσκει, τα λένε, αλλά .... απογοήτευση...
Κανείς δε γνώριζε τίποτα...
Γιατί τώρα, σας τα λέω όλα αυτά που πιθανόν καθόλου να μη σας ενδιαφέρουν; (εδώ ο κόσμος χάνεται...)
Σκέφτηκα ΜΗΠΩΣ υπάρχει κάποιος εδώ, με .... επαφές με τη Μητρόπολη...
ΜΗΠΩΣ μπορούσαμε να εντοπίσουμε το ... “κάθισμα” και να παραχωρηθεί στο Μουσείο (και) Φυσικής Ιστορίας των Μυτιληνιών...
Αφού ... δυσκολευόμαστε με τα “μεγάλα”, μήπως αυτό το μικρό μπορούμε να το πάρουμε σαν ... παιχνίδι, σαν ... άσκηση.... (;)

Υ.Σ. Συγχωρέστε με, αλλά ήθελα να ρωτήσω....

Έχουμε καθόλου "διάθεση" για κάποια ... δράση;

Στο θέμα για την πινακοθήκη έγινε ... μεγάλη κουβέντα, όταν όμως "μπήκε" όσοι ενδιαφέρονται να δηλώσουμε την (... ψευδώνυμη - έστω) συμμετοχή μας, ε! δεν έγινε και χαμός...

ΣΑΜΟΣ πατρίδα μου

Έγραψε στο προηγούμενο θέμα ο Dogan:

"....να συντονιστεί ο φίλος κος Λάνδρου λόγω Ιστορικού Αρχείου με την πρωτοβάθμια ή και την δευτεροβάθμια και με όποιον ενδιαφερόμενο σύλλογο ή φορέα ώστε αφαιρώντας μία <<ανούσια>> ώρα διδασκαλίας να διδάσκονται τα παιδιά την τοπική ιστορία,έστω και μια φορά τον μήνα..."

Στην αρχή, μου φάνηκε απλά, μια ακόμα καλή ιδέα...
Δεν ήξερα ακριβώς τι ιστορία είχε πίσω του αυτό το σχόλιο...
Ρωτώντας λοιπόν, έμαθα πως εδώ και 25 χρόνια (!) έχει καταργηθεί το μάθημα της “πατριδογνωσίας”.

Τα σαμιωτάκια δε διδάσκονται πια, ούτε τη γεωγραφία ούτε την ιστορία της Σάμου (!!!)

Το '99 (;) εκδόθηκε από το “Πνευματικό Ίδρυμα Ν. Δημητρίου”, σε συνεργασία με το Υπουργείο Αιγαίου ένα υπέροχο βιβλίο, για χρήση στα δημοτικά σχολεία του τόπου μας, σε μια προσπάθεια να καλυφθεί αυτό το κενό.
Ο τίτλος του “Σάμος πατρίδα μου” και συγγραφείς του οι Αριστ. Βουγιούκας, Βαγγ. Δημητριάδης, Δημ. Θρασυβούλου, Χρ. Λάνδρος και Λίτσα Ψαραύτη.

Όμορφη, προσεγμένη έκδοση, με ευχάριστο και ενδιαφέρον περιεχόμενο, με πολλές εικόνες και πληροφορίες, αντανακλούσε τη γνώση και την ευαισθησία των συγγραφέων του.
Το βιβλίο μοιράστηκε και διδάχτηκε στα σχολεία του νομού μας, “κλέβοντας” μια ώρα από το μάθημα της Αισθητικής Αγωγής.
Όλα αυτά, για ΜΙΑ χρονιά...
Έκτοτε, ίσως λόγω έλλειψης πόρων (;) το βιβλίο δεν ξανακυκλοφόρησε και η ... γνωριμία των παιδιών με τον τόπο τους και την ιστορία του, εναπόκειται στη φιλοτιμία και .... τον πατριωτισμό των γονιών τους...Αυτό το μικρό “ιστορικό” βασίζεται σε πληροφορίες φίλης δασκάλας και συγχωρέστε με αν κάπου είμαι ανακριβής...
Περιμένω διορθώσεις, σχόλια, αλλά κυρίως ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ για το τί θα μπορούσαμε να κάνουμε...

Περί προτομής Σταυρούδη συνέχεια...

Το .... αχαρακτήριστο Ιστορικό Αρχείο, δημοσίευσε Χρονολόγιο της Σαμιακής Επανάστασης του 1912 στην εφημερίδα ΝΕΑ ΣΑΜΟΣ, όπου (άκουσον-άκουσον) ούτε καν αναφέρει το Μακεδονομάχο Σταυρούδη και την προσφορά του στον αγώνα των Σαμίων (!!!) ενώ αντιθέτως αναφέρει το Σταύρο Μπαρέτη και το Θεμιστοκλή Σοφούλη !!!!
Προφανώς δε φρόντισε να ενημερωθεί από ... τους Δημοτικούς μας άρχοντες και έτσι έκανε αυτό το φρικτό λάθος, αυτή την ανεπίτρεπτη παράλειψη !

Έτσι, και αφού οι “Μουλινέδες” κάναμε τις προτάσεις μας για το ... Καρλόβασι, ελπίζω να μην πειράζει που ΘΕΛΩ να γίνω ... κουραστικά επίμονος και επανέρχομαι στα περί προτομών....

Το μνημείο των πεσόντων χωροφυλάκων το “ξήλωσε” η Δημαρχία Πετρούσκα, παρά την αντίθεση της αντιπολίτευσης...
Τις προτομές του Ρίτσου και του Σεβαστάκη τις “εξόρισε” η Δημαρχία Λυμπέρη, παρά την αντίθεση τόσων...
Την προτομή του Σταυρούδη ποιοι την “υπερασπίζονται” και ούτε καν σε συζήτηση δε μπαίνει στο Δημοτικό Συμβούλιο το αίτημά μας για απομάκρυνσή της;;;;;

17η Νοεμβρίου. Ημέρα μνήμης.... (;)

Δεν ... ξέφυγα κι εγώ από τον ... κανόνα της αμνησίας (!)

Ευτυχώς "βρέθηκε" μόνος ο Νίκος Νόου, να μας θυμήσει στο Σ.Β. (19/11/'07) ότι για τους Σαμιώτες η 17η Νοεμβρίου είναι ημέρα μνήμης (και) για το γερμανικό βομβαρδισμό του Βαθιού και του Πυθαγορείου το '43.

Νεκροί, τραυματίες, ερείπια, σκόνη και φωτιά...

Τρόμος, πανικός, μια πόλη κόλαση....

Ολόκληρες γειτονιές ισοπεδώνονται...

Η αρχή του τέλους του Ηγεμονικού Μεγάρου...

Το τέλος της αίθουσας Συνελεύσεων της Βουλής...

Ο Πάνος Ευελπίδης σκοτώνεται ενώ προσπαθεί να αντιμετωπίσει τα αεροπλάνα με ένα αυτόματο...

Κόσμος ψάχνει τους δικούς του...

Ο Βακιρτζής βλέπει τα χειρόγραφα της ιστορίας του στις στέγες των γειτονικών σπιτιών...

Η Καθολική γεμίζει τραυματίες...

"Τα χρόνια πέρασαν, οι νεκροί ξεχάστηκαν και δεν υπάρχει τίποτα στην πόλη που να θυμίζει πως κάποτε σ' αυτό τον τόπο σκοτώθηκαν άνθρωποι από τα πυρά των ιπτάμενων δολοφόνων"

Φέτος (!!!) καθιερώθηκε η 17η Νοέμβρη "δημόσια εορτή τοπικής σημασίας".

Θυμίζω την πρόταση του κου Λάνδρου για ανέγερση λιτού μνημείου αφιερωμένου στη μέρα αυτή...

Για να θυμόμαστε...

ΒΡΕ ΜΑΝΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΠΙΝΑΚΟΘΗΚΗ.......... αλλά και περί "Επικουρειου Πολιτιστικου Κεντρου"

Ο Κος Σοφοκλής Σταύρου, σε πρόσφατη επικοινωνία μας, στην ερώτησή μου αν θα σκεφτόταν να κάνει μια έκθεση στη Σάμο, μου απάντησε "γιατί όχι - αν υπάρχει κάποιος χώρος..."

Ο Νίκος ο Κυπραίος ΔΕΝ θα παρουσιάσει μάλλον φέτος τη δουλειά του στη Σάμο κι ας δουλεύει εδώ όλο σχεδόν το χρόνο....

Για τον Αριστοτέλη το Σολούνια ... δεν το συζητάμε...

Αυτές τις μέρες πάντως, έχει έκθεση στην ... Αθήνα ...

Η συλλογή Πέτρου Γρύλλου (την οποία δήλωσε ότι προτίθεται να δωρήσει στο Δήμο) μένει στα .... αζήτητα!!!!!!!

Την προηγούμενη φορά που "έθεσα" το ζήτημα της πινακοθήκης, δε σχολίασε κανείς....

"Σημαίες και γαρύφαλλα-εμπόριο κι απάτη-και λόγοι επισήμων στο κενό..."

Σ' αυτήν την πλατεία
δεν ήσαν πάντα αραδιασμένες πολυθρόνες ζαχαροπλαστείων.
Σ' αυτήν την πλατεία
μέσα στα ίδια παρτέρια που τώρα τρέχουν τα παιδιά
χτυπηθήκαμε με τα τανκς
σκάψαμε τάφους για τους νεκρούς μας
θάψαμε το Στάθη με λιωμένο το μισό κρανίο.
Σ' αυτήν την πλατεία σ' αυτούς τους δρόμους
δεν ήταν πάντα οι ίδιοι διαβάτες.
Πέρασαν θάλασσες ανθρώπων με φωνές και με πλακάτ
περάσαμε εμείς
περάσανε οι εχθροί μας.
Χτυπηθήκαμε εδώ σ' αυτά τα πεζοδρόμια
όταν τα μαγαζιά είχαν βδομάδες κατεβασμένα τα ρολά
κι η άσφαλτο ήταν έρημη
μ' ένα παρατημένο καροτσάκι στη μέση.
Σήμεραπερνούν οι άνθρωποι βιαστικοί
πολλοί στους χαρτοφύλακες έχουν δικηγορικά έγγραφα
άλλοι ρολόγια του λαθρεμπορίου ή ματαξωτές κάλτσες.
Τα τραμ διασχίζουν αργά τις διασταυρώσεις.
Μα η γενιά μας
η γενιά σας
πάντα υπάρχει.
Όλοι πολεμήσαμε χτες
όλοι πολεμάμε σήμερα
ξεκολλώντας μεγάλα κομμάτια μέλλον
να φτιάξουμε επιγραφές στον Μπελογιάννη.
Σ' αυτή την πλατεία, σ' αυτούς τους δρόμους
στη χώρα αυτή σ' όλον τον κόσμο
η γενιά μας είναι μια.
Αυτή που πολεμάει για να νικήσει.

Τ.Πατρίκιος. 09 Αυγούστου 1952