

Όμως όταν "μπουκώνουν" οι καιροί, ο μόνος τρόπος να συναγροικηθούμε είναι εκείνη η κραυγή του στρατοπέδου
Πως να με συγχωρεσεις αγνωστε φιλε; Ημουν εδω και κανεις δε με προσεξε... Ησουν εδω και δε σε προσεξα... Σκεψεις, αποψεις, ελπιζω και διαλογος, για οσα ονειρευομαστε, για οσα μας πληγωνουν, για οσα ζουμε στο νησι.
Ξαναδιαβάζοντας τα τελευταία “θέματα”, αλλά και εν όψει του εορτασμού της Ένωσης με την Ελλάδα, επανήλθε μια παλιά μου σκέψη, ένας -χρόνια τώρα- μόνιμος προβληματισμός....
σαμιώτικης διανόησης να απoβάλουμε, δεν τα κατάφεραν...
Κανείς δε διανοήθηκε βέβαια ποτέ να "στήσει" την προτομή κάποιου ηγεμόνα.
Η συνέχεια;
Όμως και δυο νέα παιδιά, η Μαριάννα Ασλάνη και ο Παμήνος Ελληνικάκης, τους οποίους έχω τη χαρά να γνωρίζω, μας έδειξαν πώς θα μπορούσε να αναπτυχθεί η πόλη, κρατώντας το χρώμα της και διασώζοντας τις μνήμες της.
“Πιέζοντας” τις οικονομικές τους δυνατότητες, αποφάσισαν να ανακαινίσουν το υπέροχο αρχοντικό του Ασλάνη πάνω από τις Εργατικές Κατοικίες (κατ.1906) που στέγαζε τη Χειρουργική Κλινική του ιατρού Χρήστου Καμπούρη (και “πρόσφατα” το ξενοδοχείο “Μαριάννα”), αντί να ... “αξιοποιήσουν” το μεγάλο οικόπεδο....

Θέλω να τους ευχαριστήσω και τους τέσσερες.
Μακάρι το παράδειγμά τους να το ακολουθήσουν κι άλλοι....
Έτσι κι αλλιώς, ελάχιστα πια κτίρια στην πόλη συντηρούν την ιστορική μνήμη....
Υπάρχουν όμως ΑΚΟΜΑ μερικά.... (και θα επανέλθουμε.....)