Δευτέρα 29 Οκτωβρίου 2007

Μαυρογένης και .... Μαυρο-χάλι

Στις 18 Μαρτίου του 1902 έρχεται από την Κωνσταντινούπολη στη Σάμο και αναλαμβάνει καθήκοντα ο νέος ηγεμόνας Αλέξ. Μαυρογένης. Στις 06 Ιουνίου του ίδιου έτους, αποφασίζεται η ίδρυση Επαγγελματικής Σχολής “δια της μεταρρυθμίσεως μοναστηριακού κτιρίου” στο Μαλαγάρι.
Ο ηγεμόνας διαθέτει εξ ιδίων το ποσό των 500 εικοσάφραγκων για την κατασκευή του κτιρίου και η Συνέλευση αποφασίζει να δοθεί το όνομα “Μαυρογένειος” στην νεοιδρυόμενη Σχολή.
Στη “Μαυρογένειο” φοιτούν αγόρια και κορίτσια άνω των 13 ετών, τα μεν αγόρια στα τμήματα ξυλουργίας, υποδηματοποιίας και σιδηρουργίας, τα δε κορίτσια στα τμήματα ραπτικής ασπρορούχων και κεντήματος, ταπητουργίας, υφαντουργίας και (αργότερα) πυρογραφίας, αγγειοπλαστικής και ανθοποιίας.
Από τους μαθητές και μαθήτριες, δεν επιτρέπεται να φοιτούν πάνω από 20 ανά τμήμα, που να γνωρίζουν γραφή, ανάγνωση και τις τέσσερες πράξεις της αριθμητικής(!!!).
Οφείλουν δε όλοι “κατά δεκαπενθήμερον να λούονται εν τοις λουτροίς της Σχολής” (!!!!), “συσσιτούσι δε χωριστά έκαστον φύλον την μεσημβρίαν εν τη Σχολή, παρεχομένου αυτοίς λιτού προγεύματος....”
Η σχολή δέχεται παραγγελίες κατασκευής αντικειμένων προς πώληση, ενώ οκταήμερος έκθεση των κατασκευών λαμβάνει χώρα κατά την επέτειο του ονόματος του ιδρυτή ηγεμόνα.
Την ανώτερη διεύθυνση της σχολής έχει εφορία από τρεις πολίτες Σαμίους και τέσσερες Κυρίες ή Δεσποινίδες.
Συνιστάται ειδικό ταμείο, ιδρύεται Ταμιευτήριο για τους μαθητές και επιτρέπεται η έκδοση λαχείου.
Την 1η Σεπτεμβρίου του 1906 παραχωρείται “προσωρινώς” το κτίριο της Μαυρογενείου για τη στέγαση του Ιεροδιδασκαλείου του Συλλόγου Μικρασιατών “Ανατολή” μέχρι να διασκευασθεί χώρος στη Μονή της Αγίας Ζώνης.(Τα σχέδια άλλαξαν αργότερα, καθώς κρίθηκε ακατάλληλος ο χώρος της Μονής και αποφασίστηκε η ανέγερση νέου κτιρίου στη θέση “Ρεπανά”. Η ανέγερση του νέου κτιρίου άρχισε, αλλά το Ιεροδιδασκαλείο δεν πρόλαβε να στεγαστεί. Αυτή όμως, είναι μια άλλη πικρή ιστορία που θα γράψω σε άλλο post.....)
Μετά την Ένωση με την Ελλάδα, το 1914, το Ιεροδιδασκαλείο καταργείται....
Από κει και ύστερα τα πράγματα εξελίσσονται .... “νεοελληνικά”.... Αυτό το κτίριο που μέχρι πρόσφατα χρησιμοποιήθηκε σαν Τεχνικό και Επαγγελματικό Λύκειο με την προσθήκη (βεβαίως-βεβαίως) των άθλιων λυόμενων, σήμερα “αξιοποιείται” και σαν χώρος στάθμευσης δημοτικών (?) μηχανημάτων και οχημάτων....
ΜΗΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙΡΟΣ ΝΑ ΑΡΧΙΣΟΥΜΕ ΝΑ ΔΕΙΧΝΟΥΜΕ ΟΤΙ ΣΕΒΟΜΑΣΤΕ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΜΟΧΘΟΥΣ ΤΩΝ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΩΝ ΓΕΝΕΩΝ;
ΜΗΠΩΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΚΡΕΜΙΣΤΟΥΝ ΤΩΡΑ ΟΙ ΠΑΡΑΓΚΕΣ ΤΟΥ ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗ ΚΑΙ ΝΑ ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΘΟΥΝ ΤΑ ΑΠΟΡΙΜΜΑΤΟΦΟΡΑ ΚΑΙ ΟΙ ΓΕΡΑΝΟΙ; ΛΕΩ, ΜΗΠΩΣ;;;;;
ΜΗΠΩΣ ΠΑΛΙ, ΤΕΤΟΙΕΣ ΠΑΡΑΓΚΕΣ ΤΑΙΡΙΑΖΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΙΣΘΗΤΙΚΗ ΜΑΣ, ΤΕΤΟΙΟΙ ..... ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΔΕΣ ΠΟΥ ΕΙΜΑΣΤΕ;;;;;;;;;;;;;

Κυριακή 28 Οκτωβρίου 2007

ο παππούς μου και η σημαία

Ο παππούς ήταν ένας άνθρωπος απλός, εργάτης της Γης.
Το πιο μεγάλο ταξίδι που έκανε στη ζωή του ήταν σαν έφυγε από το νησί του και πήγε να πολεμήσει για την πατρίδα του στα ξένα, άγνωστα σε κείνον μέχρι τότε, μακρινά, χιονισμένα βουνά της Αλβανίας.
Ο παππούς δεν ήταν ένας ήρωας.
Δεν είχε τίποτα με τους Ιταλούς.
Δεν έφυγε χαρούμενος που πήγαινε να σκοτώσει και να σκοτωθεί.
Ήταν ένας ήσυχος νέος του χωριού που ήταν ερωτευμένος και του άρεσαν τα γλέντια.
Αγκάλιασε τους δικούς του, έσφιξε τα χείλια να μη δακρύσει και κίνησε για τον πόλεμο.
Δε γύρισε με μετάλλια.
Γύρισε μονάχα με ψείρες, μια κουβέρτα δανεική, σκληρές αναμνήσεις και ένα μπέρδεμα στην καρδιά του για τις νίκες, για τους φίλους του που χάθηκαν, για την ήττα, για την οπισθοχώρηση.
Γύρισε με ψηλά το κεφάλι, με την περηφάνεια πως έκανε το χρέος του.
Ο παππούς μου δεν πήρε μέρος στον Εμφύλιο.
Έζησε πολλά χρόνια ακόμα, έκανε παιδιά και εγγόνια και δούλεψε μέχρι τα γεράματά του.
Οι αναμνήσεις του δεν έσβυσαν ποτέ.
Εκείνος έσβυσε ήσυχα σε ένα νοσοκομείο.
Για τον παππού μου, για τους παππούδες μας, ήρωες του πολέμου και της αντίστασης, αλλά και τους άλλους, εκείνους τους ήρωες της δουλειάς και της ζωής, έβαλα σήμερα τη σημαία στο μπαλκόνι μου.
Όχι για κάποιους νεοέλληνες πολεμοχαρείς και πολεμοκάπηλους...
Όχι για τους Ελληναράδες του ψευτοτσαμπουκά και της αρπαχτής...
Όχι για τους “πατριώτες” του καναπέ, του φραπέ, του ρατσισμού, της αντίδρασης και του προπηλακισμού των αλβανόπουλων.
Την έβαλα περήφανα για να θυμάμαι τους παππούδες μας.
Γι' αυτούς που χάθηκαν και γι' αυτούς που έζησαν.
Την έβαλα και για να θυμάμαι τους μαυραγορίτες, τους δοσίλογους και τους χαφιέδες...
Και δεν τη χαρίζω κανενός.....

Κυριακή 21 Οκτωβρίου 2007

ψηφοφορίες, αμπελοφιλοσοφίες και άλλα ...

Μπαίνοντας στο λιμάνι του Βαθιού με το καράβι, διαπιστώνει εύκολα καθένας, πώς έχει αλλάξει ο τρόπος ανάπτυξης της σύγχρονης πόλης σε σχέση με την παλιά.
Αν το χαρακτηριστικό της ανάπτυξης του προηγούμενου αιώνα ήταν η συγκέντρωση σπιτιών σε ευδιάκριτους πυρήνες – γειτονιές, τα νέα σπίτια που χτίστηκαν και χτίζονται, μοιάζουν κατάμονα, σκορπισμένα, απομονωμένα...
Πολλοί οι λόγοι βέβαια, όπως οι όροι δόμησης για τις εκτός σχεδίου εκτάσεις, η απόκτηση αυτοκινήτων που επιτρέπει την ταύτιση της μόνιμης κατοικίας με την εξοχική, οι ... εξωφρενικές τιμές των οικοπέδων στο κέντρο της πόλης, αλλά και η βελτίωση του μέσου βιοτικού επιπέδου και οι εξ αυτού ανακύψασες αυξημένες ανάγκες σε χώρους που σε κάποιες περιπτώσεις (όχι λίγες)έχουν οδηγήσει σε νεοπλουτίστικες υπερβολές ...
Φοβάμαι όμως ότι υπάρχει και ένας “βαθύτερος” λόγος για αυτή την ... “αναδιάταξη” του πολεοδομικού ιστού...
Ο διαφορετικός – μοντέρνος τρόπος αντίληψης του “άλλου”.
Κάποτε η γειτονιά έπαιζε ρόλο κοινωνικό.
Συμπαραστεκόταν στις δύσκολες στιγμές του σπιτιού, ήταν παρούσα στις χαρές, το νυχτέρι στη γειτονιά ήταν τόπος συνάντησης και ανταλλαγής νέων και απόψεων, όπως και τα καφενεία, οι φούρνοι και τα μπακαλικάκια που ήταν σκορπισμένα στην πόλη για να εξυπηρετούν όλες τις συνοικίες.
Κάποτε “κοροιδεύαμε” τον νεο-αστικό τρόπο ζωής της πολυκατοικίας των μεγαλουπόλεων όπου δεν ήξερε ο καθένας ποιός μένει δίπλα...
Σήμερα, σε πολλές περιπτώσεις το ίδιο γίνεται και στη Σάμο...
Φταίει άραγε μόνο ότι κάποιοι “γείτονες” είναι “ξενόφερτοι” και περαστικοί υπάλληλοι, δάσκαλοι, στρατιωτικοί; Ή μήπως απλά, δε μας ενδιαφέρει πια ποιος μένει στο διπλανό σπίτι, αρκεί να μη μας ενοχλεί;
Προς μια νέα συλλογικότητα λοιπόν, πιο διευρυμένη και έξω από τα στενά όρια της γειτονιάς ή περιχαράκωση στη μικρή μας ατομικότητα με σύμμαχο μια καλή περίφραξη και την τηλεόρασή μας;
Η αδυναμία μας να διεκδικήσουμε και αυτά τα αυτονόητα, μήπως ξεκινάει από αυτή τη νέα κοινωνική πραγματικότητα όπου “κόλαση είναι οι άλλοι” και “δε βαριέσαι – εγώ νά 'μαι καλά...”
Μήπως και μεις εδώ, που γνωριζόμαστε μόνο με τα ψευδώνυμά μας και ωστόσο μοιάζουμε να΄χουμε τόσα κοινά, βολευόμαστε στην απρόσωπη επικοινωνία από την “ασφάλεια” του σπιτιού μας;
Στην ερώτηση της προηγούμενης εβδομάδας, δείξαμε ότι έχουμε ... χιούμορ ή εννοούσαμε τις ψήφους μας;
Ισοψήφισαν το ... “παίρνουμε τα όπλα” με το ... “κάνουμε μόκο” και το ... “κάνουμε πάρτυ”!!!
Είναι οι ... τάσεις που επικρατούν;;;
Από τη διάθεση για .... ένοπλη επαναστατική δράση (!!!!) μέχρι την κυνική (αλλά και ρεαλιστική...) διαπίστωση της πραγματικότητας....
Και κάπου, σε κάποιους, μια διάθεση για επαφή, μια προσπάθεια να ... ξεφύγουμε, αλλά και να “βρεθούμε” πιο ανθρώπινα, με μια ... “εφηβική” ανέμελη διάθεση...
Τι λέτε λοιπόν;;;

Αμφίλισσος

Όταν ξεκίνησα αυτήν εδώ την προσπάθεια, είχα κατά νου να θέσω τρία-τέσσερα προβλήματα ή στόχους και αν υπήρχε ανταπόκριση, να ξεκινούσαμε μετά από έναν εξαντλητικό διάλογο, τη διεκδίκηση, τη δράση, τη δρομολόγηση κάποιων λύσεων.
Είναι και ο λόγος που δεν άνοιξα μέχρι τώρα “μεγάλα” θέματα όπως ο βιολογικός ή η διαχείριση των υδάτινων πόρων (μαζί φυσικά με την ... ανεπάρκειά μου να αναπτύξω σοβαρά αυτά τα ζητήματα)
Από την άλλη βέβαια, φαίνεται ότι και τα θέματα είναι πολλά και εμείς οι συμμετέχοντες πέφτουμε στην ... παγίδα της επικαιρότητας των blog, να κάνουμε ένα σχόλιο στο τελευταίο post και εκεί να ... ξεμπερδεύουμε...
Θα επανέλθουμε όμως σε αυτό...
Την Κυριακή που πέρασε, ξεκαθαρίζοντας τα ντουλάπια μου βρήκα μια στοίβα παλιά τεύχη της “Βίγλας”.
Στεναχωρέθηκα όταν ξεφυλλίζοντάς τες, θυμήθηκα πόσα θέματα πέρασαν από εκεί χωρίς ποτέ να δοθεί κάποια λύση...
ΧΕΝΙΑ, πλατεία, εργοστάσιο ΔΕΗ, Βιολογικός, Αλυκές, Διαχείριση υδάτινων πόρων, πλακόστρωτο παραλίας, Μαλαγάρι και Μαούνες, Βιολογική Γεωργία, Κάβο-Φονιάς, Λατομεία, Ανακύκλωση, Μόλυνση θαλασσών, Δενδροφυτεύσεις και Πρόληψη πυρκαγιών και και και....
Την προηγούμενη έλαβα και ένα μήνυμα από το Θανάση τον Παπακωνσταντίνου που μας καλούσε σε ... βοήθεια για να σωθεί το ρέμα του Αμφίλισσου.
Από το .... 2001 βρήκα άρθρο στη Βίγλα που έβαζε φωνή μεγάλη για το Χησιό, για τον Ίμβρασο, για τον Αμφίλισσο και μιλούσε για “ζωή εν τάφω”, για “SOS”, για “χείλος της καταστροφής”, για τελευταία ευκαιρία”....
Παραθέτω το μήνυμα του Θανάση. Μπορεί η θεματολογία μας να είναι λίγο ... Βαθιώτικη αλλά το νησί είναι ένα και τα προβλήματα κοινά για “ανατολικούς” και “δυτικούς”, έστω κι αν αυτό πρέπει να το καταλάβουν πρώτοι οι ... “από κει”, οι οποίοι ΚΑΙ στις εκλογές έδειξαν ότι μάλλον είναι πιο “τοπικιστές” (και ίσως κάποιοι να πουν ότι καλά κάνουν....)

Οι επόμενες γενιές θα προλάβουν τον Αμφίλισσο;
Η Σάμος είναι ένα νησί που η περιορισμένη έκτασή και το έντονο ανάγλυφο του εδάφους της δεν επιτρέπει την παρουσία μεγάλων ποταμών. Ο μεγαλύτερος χείμαρρος που κυλά στη γη της είναι ο Αμφίλισσος, γνωστός ήδη από την Αρχαιότητα, που διατρέχει μεγάλο μέρος της νοτιοκεντρικής πλευράς του νησιού, πηγάζοντας από το φαράγγι κοντά στον Πύργο. Η διαδρομή κατά μήκος της κοίτης του είναι καταπράσινη και η παρουσία του νερού ευνόησε, πέρα από τη βλάστηση, τη δημιουργία οικισμών πέριξ των παρόχθιων ζωνών του.
Στο πέρασμα των αιώνων οι οικιστικές αυτές ζώνες μεγεθύνθηκαν και γνώρισαν τη μεγαλύτερη πληθυσμιακή άνθηση στις αρχές του 20ου αιώνα. Οι δραστηριότητες των κατοίκων περιστράφηκαν σχεδόν αποκλειστικά, σε απασχόληση απόλυτα συναφή με τη χρήση των νερών (αγροτικές και μεταποιητικές ασχολίες -νερόμυλοι- που οδήγησαν σε συγγενή εμπορική δραστηριότητα). Τα τελευταία πενήντα χρόνια η περιοχή, όπως και όλες οι ημιορεινές της χώρας και του νησιού, εγκαταλείφθηκε στη μοίρα της και η φθίνουσα δημογραφία οδηγεί στον ολοκληρωτικό αφανισμό χωριών όπως το Νιοχώρι και τα Σκουρέικα, κοντά στα οποία ρέει ο Αμφίλισσος.
Οι επίσημες αρχές δεν στάθηκαν ικανές να προβάλλουν ένα σχέδιο επιβίωσης αυτών των οικισμών, που να αποτρέπει αυτή την απευκταία εξέλιξη. Αλλά απεναντίας, αν κρίνουμε από την πρακτική του Δήμου Μαραθοκάμπου στον οποίο υπάγονται τα χωριά, φαίνεται να επιθυμεί την επίσπευση της εξαφάνισής τους από τον χάρτη.
Γιατί πως αλλιώς θα μπορούσε να χαρακτηρισθούν οι ενέργειές του να βάλει χέρι στο νερό του χειμάρρου για να καλύψει ανάγκες της υπόλοιπης επικράτειας του κι όταν μάλιστα δεν κατονομάζονται αυτές; Είναι χαρακτηριστικό ότι στη συγκέντρωση που έγινε στο Νιοχώρι, ο πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου του Μαραθοκάμπου ανέφερε για τη χρήση του νερού αρδευτικούς σκοπούς και ο αντιδήμαρχος ελάχιστα αργότερα μιλούσε για ύδρευση, χωρίς φυσικά να εναντιώνεται ο ένας ως προς τον άλλο…
Τα σχέδιο μιλάει για μάστευση στην κύρια πηγή του χειμάρρου, γεγονός που θα αποβεί μοιραίο για τη βλάστηση των παρόχθιων ζωνών, που αποτελεί ταυτόχρονα το μεγαλύτερο συγκριτικό πλεονέκτημα για την περιοχή και η εξουδετέρωση του θα ακυρώσει την όποια ενέργεια ανάκαμψης των δραστηριοτήτων στα κοντινά χωριά.
Απεναντίας και πέρα από την καθολική αντίθεσή τους σ’ αυτούς τους σχεδιασμούς, οι κάτοικοι διατρανώνουν προς κάθε κατεύθυνση ότι χρειάζεται να δειχθεί επιτέλους το ανάλογο ενδιαφέρον για την εγκαταλειμμένη περιοχή, με την ανακατασκευή του παλιού παραρεμμάτιου μονοπατιού, την αναπαλαίωση ενός από τους νερόμυλους που βρίσκονται εκεί και τη δημιουργία στοιχειωδών υποδομών για εναλλακτικές μορφές τουρισμού, δράσεις που μπορούν να αφυπνίσουν το ανθρώπινο δυναμικό, σε συνδυασμό με τις ήπιες κλιματικές συνθήκες που επικρατούν στο μεσημβρινό τμήμα του νησιού, αν φυσικά μας ενδιαφέρει και επιδιώκουμε πραγματικά την επιβίωση της ευρύτερης ημιορεινής ζώνης.
Με όλο το σκεπτικό που ήδη παραθέσαμε, επιδίωξή μας είναι να συγκεντρωθεί πλειάδα υπογραφών από τους κατοίκους της περιοχής, τους ευαίσθητους σε θέματα προστασίας περιβάλλοντος και ποιότητας ζωής συμπολίτες μας, όπου κι αν κατοικούν στο νησί, αφ’ ενός για να καταδειχθεί έμπρακτα η αντίθεσή μας σ’ αυτές τις πρακτικές, αφ’ ετέρου για να θυμηθούν για θετικές δράσεις οι αρμόδιοι τα ξεχασμένα χωριά του Αμφίλισσου (και όχι μόνο).
Θέλουμε να πιστεύουμε ότι η σημερινή Αρχή του Δήμου Μαραθοκάμπου θα επανεξετάσει τη στάση της και σε καμιά περίπτωση να μη θεωρήσει την παραγκωνισμένη περιοχή μας ως τον εύκολο στόχο διαφόρων επιδιώξεων της.
Η Συντονιστική επιτροπή: ΕΝΕΡΓΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ ΠΕΡΙΟΧΗΣ ΑΜΦΙΛΙΣΣΟΥ
Σταφυλάκης Κυριάκος πρόεδρος τοπικού συμβουλίου Νεοχωρίου, τηλ. 6932959096,
Γιακαλάρας Γεώργιος, μέλος τοπικού συμβουλίου Νεοχωρίου, τηλ. 6974773974,
Χατζηχρήστος Κώστας, δημοτικός σύμβουλος Μαραθοκάμπου, τηλ. 6944275310,
Γιακαλάρας Θεόφιλος τηλ. 2273024241, 6972204520,
Βαρώνος Γιάννης πρώην γραμματέας κοινότητας, τηλ. 2273037986,
Παπακωνσταντίνου Θανάσης, εκπρόσωπος Οικολόγων Πρασίνων, τηλ. 2273035811, 6974644577

Παρασκευή 19 Οκτωβρίου 2007

"Μικροαστικές" ανησυχίες ή καφρίλα χωρίς τιμωρία;

Στο λιμάνι του Πυθαγορείου, τρεις μέρες τώρα, χιλιάδες (κυριολεκτικά) νεκρά ψαράκια "κολυμπάνε" μαζί με τα σκουπίδια....
Σε ερώτησή μου για το τι συμβαίνει, πήρα τη (φυσικότατη) απάντηση ότι είναι από το ... ξεψάρισμα της τράτας και πετιούνται γιατί δεν .... πιάνουν τιμή....
Εκτός του ότι αποτελούν προφανή εστία μόλυνσης και δυσοσμίας, εκτός του ότι οι εναπομείναντες τουρίστες έχουν ξοδέψει ... μέτρα φιλμ φωτογραφίζοντάς τα, αναρωτιέμαι αν επιτρέπεται αυτή η ... γενοκτονία... που ξεπερνάει τα όρια της βαρβαρότητας απέναντι στη φύση.

Και αν τελικά είναι παράνομοι αυτοί που γέμισαν το Πυθαγόρειο νεκρά ψάρια, το Λιμεναρχείο ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΠΑΡΕΙ ΕΙΔΗΣΗ;

Τετάρτη 17 Οκτωβρίου 2007

ΚΕΝΤΡΟ ΥΠΟΔΟΧΗΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ 2

Μου το έστειλε ο Ευπαλίνος και το παραθέτω:

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ
Συγκέντρωση Διαμαρτυρίας τη Παρασκευή 19/10/2007 ώρα 17:30 έξω από το Κέντρο Κράτησης Προσφύγων (δίπλα στον Άγιο Σπυρίδωνα) στη πόλη της Σάμου.


ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΜΕ:
- Άμεσο κλείσιμο του υπάρχοντος κέντρου κράτησης – απελευθέρωση όλων των κρατουμένων προσφύγων - μεταναστών.
- Κέντρα υποδοχής και όχι κράτησης
- Συνθήκες διαβίωσης των προσφύγων σύμφωνες με τις διεθενείς συμβάσεις για τα ανθρώπινα δικαιώματα.
- Ουσιαστική πρόσβαση στο άσυλο.

ΚΙΝΗΣΗ ΣΑΜΟΥ ΓΙΑ ΤΑ ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ - ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΚΑΙ ΣΧΟΛΙΑ ΣΤΗ ΣΕΛΙΔΑ ΤΩΝ ΕΝΕΡΓΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ ΣΑΜΟΥ:
http://samos.wordpress.com/

Κυριακή 14 Οκτωβρίου 2007

Περί βιβλιοθήκης ή αλλιώς..................... Ε καημένε κε Ρίγλη....

“Εάν ενθυμούμαι καλώς, κατά την τελευταίαν επταετίαν ουδέποτε συνήντησα εμπεριστατωμένην αρθρογραφία ή τουλάχιστον σχόλιον τι το οποίον να αφορά τα της Δημοσίας Βιβλιοθήκης.
Ο προσεκτικός επισκέπτης του πνευματικού αυτού ιδρύματος, θα διαπιστώσει τρομεράς στοιχειώδεις ελλείψεις αι οποίαι δεν συνάδουν προς μίαν πόλιν ως η ημετέρα με την μακράν της πνευματικήν παράδοσιν...
Χρειάζεται βιβλιοδέτησις, ώστε η συνεχής χρήσις να μην καταστρέφει τα βιβλία, όπως συμβαίνει εις την βιβλιοθήκην μας όπου λόγω του ότι η πλειότης των βιβλίων είναι άδετος, τα παλαιά έχουν σχεδόν διαλυθεί.
Επίσης χρειάζεται μία σημαντική δαπάνη διά την κατασκευήν συγχρονισμένων θηκών διότι αι παλαιαί ανοικταί τοιαύται αφήνουν απροστάτευτα τα βιβλία εκ της σκόνης και της υγρασίας.
Γενικώς το κτίριον χρήζει επισκευών, ιδιαιτέρως δε ο πρώτος όροφος.
Εξωτερικώς δε ο κήπος του κτιρίου θα ήτο καλόν να καλλωπισθή διότι τούτο θέλει προσδώση εις τη βιβλιοθήκην περισσοτέραν αίγλην και καλαισθησίαν.”

Δεν έχω τίποτα άλλο να προσθέσω.....


Υ.Σ. Δεν κάνω ... πλάκα παραπάνω με τη γλώσσα....
Είναι άρθρο από την εφημερίδα ΣΑΜΙΑΚΗ, του καθηγητή κου Π. Ρίγλη του φύλλου της 29ης Απριλίου του ...........1963 (!!)
Ελπίζω να μη μας διαβάζουν μετά από 40 χρόνια και λένε ... ε τους καημένους......